امروز: آشتی
آشتی
وقتی وارد خانه شدیم، دیدم او هم آمده است. از قبل میدانستم ممکن است ببینمش، اما امیدوار بودم برنامهاش عوض شود. مادرم با دیدنش لبخند زد و زیر لب گفت: «چه خوب شد بالاخره همدیگر را میبینید.»
هنوز کفشم را درنیاورده بودم که یکی از حاضران گفت: «حالا دیگر وقتش است این دلخوریها را کنار بگذارید. زندگی کوتاهتر از این حرفهاست.»
او از آن طرف اتاق نگاهم کرد. لبخند کوتاهی زد و سلام کرد. جواب سلامش را دادم. کسی دستم را گرفت و به طرف او هدایتم کرد. گفتند: «بروید همدیگر را ببوسید، تمامش کنید.»
لبخند زدم. او هم لبخند زد. چند نفر با رضایت به ما نگاه کردند. انگار اتفاق مهمی افتاده بود و همه در برطرف کردنش سهم داشتند.
کمی بعد، کنار میز میوه نشسته بودیم. او درباره خرید جدیدش حرف میزد و من به پوست پرتقالی که با چاقو جدا میکردم نگاه میکردم. در تمام این مدت، هیچ حرفی از آن اتفاق نزدیم. نه عذرخواهیای در کار بود و نه توضیحی. فقط قرار بود دوباره مثل گذشته رفتار کنیم.
موقع خداحافظی، یکی از بستگان گفت: «دیدید؟ بالاخره آشتی کردید. حیف بود این رابطه به هم بخورد.»
در راه برگشت به این فکر میکردم که چقدر راحت میشود دیگران را از نگرانی خلاص کرد؛ کافی است لبخند بزنی، دست بدهی و چیزی نگویی.
اما من هنوز همان اتفاق را به یاد داشتم. هنوز نمیدانستم اگر دوباره در موقعیت مشابهی قرار بگیرم، چه چیزی مانع تکرارش خواهد شد.
آن شب همه از آشتی ما خوشحال بودند، جز من که میدانستم هنوز هیچچیز عوض نشده است.
نظرات (0)
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باش!