امروز: تا کی؟
استرس پنهان، خشم فروخورده، عصبانیتهای انفجاری و واکنشهای ناگهانی؛ انگار آدمها با کوچکترین بهانه آمادهاند صدایشان را بالا ببرند، فریاد بزنند یا دست به یقه شوند. از خانه که بیرون میروی، احساس میکنی قدم به میدان مین گذاشتهای. باید مراقب باشی از کدام طرف میروی، به چه کسی نزدیک میشوی و چه واکنشی نشان میدهی. مرز میان پیادهرو و خیابان از میان رفته است؛ موتوری ممکن است از هر طرف سر برسد، ماشینها درست جلوی پل عابر پیاده پارک کردهاند و تو باید به زحمت از فاصله میان دو ماشین عبور کنی. عابری بیاعتنا تنهای میزند و میگذرد. گاهی همین اتفاقهای کوچک کافی است تا خشم، اضطراب و ترسی که معلوم نیست از کجا در وجودمان جمع شده، یکباره سر باز کند.
بله، اینها و دهها نمونه دیگر، به بخش جداییناپذیر زندگی روزمرهمان تبدیل شدهاند. دیگر لازم نیست اتفاق بزرگی بیفتد تا روزمان خراب شود. گاهی چند دقیقه بیرون رفتن، چند برخورد ساده یا حتی شنیدن صدای بلند دو نفر در خیابان کافی است تا احساس کنیم تمام توان روانیمان را از دست دادهایم.
بماند که گفتگوهای خوشوبش، درددلهایی که فقط کمی صبوری میخواستند، جوکها و شوخیها و خندههایی که برای لحظاتی از سنگینی زندگی رهایمان میکردند، کمکم به خاطرهها پیوستهاند. انگار نه فقط حوصله شنیدن حرف یکدیگر را نداریم، که حتی توان تحمل حضور یکدیگر را هم از دست دادهایم.
اما سؤال اینجاست: تا کی؟
تا کجا میتوان با این حجم از تنش و بیحوصلگی زندگی کرد؟ تا کجا باید مراقب کلمات و رفتار دیگران بود و همزمان خشم خودمان را هم مهار کرد؟ آدمی که هر روز با اضطراب از خانه بیرون میرود و با خستگی و دلخوری به خانه برمیگردد، بالاخره جایی از پا میافتد.
شاید مسئله فقط ترافیک، بینظمی، گرانی یا رفتارهای بیملاحظه نباشد. شاید ما داریم زیر بار چیزهایی فرسوده میشویم که هر کدام بهتنهایی قابل تحملاند، اما وقتی همه با هم جمع میشوند، جایی برای نفس کشیدن باقی نمیگذارند.
و ترسناکتر از همه این است که کمکم به این وضعیت عادت کنیم؛ به اینکه فریاد زدن عادی باشد، بیحوصلگی جای مهربانی را بگیرد و آرامش، نه حق طبیعی زندگی، که اتفاقی نادر و دور از دسترس به نظر برسد.
آیا واقعاً قرار است سهم ما از زندگی همین باشد؟ اینکه فقط روزها را به پایان برسانیم، بیآنکه فرصت کنیم لحظهای از کنار هم بودن لذت ببریم؟
شاید هنوز بتوانیم در برابر این فرسودگی جمعی از خودمان و از رابطههایمان مراقبت کنیم. دستکم نگذاریم خشم و تلخی روزگار، تمام چیزی شود که از ما باقی میماند.
نظرات (0)
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باش!