امروز: نان گرم
نان گرم
از خانه که بیرون آمدم، با خودم گفتم اگر صف نانوایی طولانی نباشد، میتوانم پیش از سرد شدن چای برگردم. کلید را دوبار چرخاندم تا مطمئن شوم در قفل شده و بعد، در حالی که فهرست کارهای باقیمانده را در ذهنم مرور میکردم، به سمت نانوایی راه افتادم.
صف تا بیرون مغازه کشیده شده بود. مردی جلوتر از من با تلفن صحبت میکرد و هر چند لحظه یکبار، بیآنکه مکالمهاش را قطع کند، نیمقدم جلو میرفت. پیرزنی هم کنار تنور ایستاده بود و سکههای کف دستش را میشمرد.
به ساعتم نگاه کردم. با خودم گفتم این هم از وقت من! بعد به خریدهای دیگری فکر کردم که باید انجام میدادم، به ظرفهای نشسته در آشپزخانه و پیامی که هنوز جواب نداده بودم.
نوبتم که شد، نانوا پرسید: «چند تا؟»
گفتم: «سه تا.»
نانوا سه نان داغ را روی پیشخوان گذاشت. پول را پرداخت کردم، نانها را در کیسه گذاشتم و از مغازه بیرون آمدم.
هوای خنک به صورتم خورد. کمی آنطرفتر، پسربچهای با دوچرخه از کنارم گذشت. صدای زنگ دوچرخه در خیابان پیچید. ایستادم. برای لحظهای کوتاه، بوی نان گرم را حس کردم؛ همان بویی که از کودکی میشناختم و همیشه دوست داشتم.
بوی نان در راه بازگشت از مدرسه، نان داغ و پنیر و گردو، نانی که در راه خانه نصفش را خورده بودم، نانوایی قدیمی محله، کوچههای باریک محله قدیمی و آخرین صبحانهای که در خانه پدربزرگ خورده بودم، همه در یک لحظه به خاطرم آمدند.
بعد به راه افتادم.
وقتی به خانه رسیدم، چای سرد شده بود. کیسه نان را روی میز گذاشتم و تازه آنوقت متوجه شدم که در تمام مسیر برگشت، حتی یک بار هم به کارهایی که قرار بود انجام بدهم فکر نکرده بودم.
چای را دور ریختم، کتری را دوباره روشن کردم و یکی از نانها را تکه کردم.
صبح هنوز تمام نشده بود.
نظرات (0)
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باش!